dear blog!

kai nai irthe i mera pou perimena edw kai poli kairo!tha paw gia pswnia!!!!
volta stin ermou mexri telikis ptwsews me glyfitzouria karameles agious vasilides mousiki kai polles sakoules!!!!
nai nai nai!
mia peripeteia m akoma ksekinaei se ligi wra....
tha epanelthw se liges ews polles wres me fwtos kai dwra!!!!
smouts!
paw na vrw kati aneto na valw :P

giortes kai egw ektos klimatos at all

kapou konta stin allagi tou xronou arxizoume oloi na anapoloume ton xrono pou efyge ti mas xarise ti mas sterise..thetoume kainourgious stoxous kai eksetazoume nees prooptikes..
vlepoume poious anthrwpous theloume na exoume mazi mas ton kainourgio xrono...
merikoi anthrwpoi san kai mena dn theloun kan na pane volta stin ermou sta dentra sta stolismena oxi giati dn mas aresoun alla giati dn theloume na pame monoi mas
oloi mou oi filoi feygoun gia ta xwria tous kai egw edw...
tespa as einai kaliteros o xronos pou erxetai..

erwtiki glwssa ta italika...

Io non posso stare fermo

con le mani nelle mani,

tante cose devo fare

prima che venga domani...

E se lei già sta dormendo

io non posso riposare,

farò in modo che al risveglio

non mi possa più scordare.

Perché questa lunga notte

non sia nera più del nero,

fatti grande, dolce Luna,

e riempi il cielo intero...

E perché quel suo sorriso

possa ritornare ancora,

splendi Sole domattina

come non hai fatto ancora...

E per poi farle cantare

le canzoni che ha imparato,

io le costruirò un silenzio

che nessuno ha mai sentito...

Sveglierò tutti gli amanti

parlerò per ore ed ore,

abbracciamoci più forte

perché lei vuole l'amore.

Poi corriamo per le strade

e mettiamoci a ballare,

perché lei vuole la gioia,

perché lei odia il rancore,

poi con secchi di vernice

coloriamo tutti i muri,

case, vicoli e palazzi,

perché lei ama i colori,

raccogliamo tutti i fiori,

che può darci Primavera,

costruiamole una culla,

per amarci quando è sera.

Poi saliamo su nel cielo

e prendiamole una stella,

perché Margherita è buona,

perché Margherita è bella,

perché Margherita è dolce,

perché Margherita è vera,

perché Margherita ama,

e lo fa una notte intera.

Perché Margherita è un sogno,

perché Margherita è sale,

perché Margherita è il vento,

e non sa che può far male,

perché Margherita è tutto,

ed è lei la mia pazzia.

Margherita, Margherita, Margherita adesso è mia, Margherita è mia...

kainourgia diathesi kainourgio song...

kalimera!mia nea mera ksekina!
me ligi sxoli,ligo symvoulio proskopwn,ligo agglika,ligo apo ola...
omws dn me ptoei tpt vlepw apo to mpalkoni enan terastio ilio,vazw polixrwma rouxa kai vgainw stous dromous...me tis mpoukles m na pigainoun apo edw kai apo ekei...xamogelwntas stous perastikous..oxi oxi oxi dn vgika apo to dafni apo tin dafni vgika :P:P:P
giati na min xairomaste me oti exoume?dn thelei prospatheia oute kopo...mia prosextiki matia thelei..dn se thelei kapoios?kai ti egine?tosoi antres yparxoun!dn sou dinoun proagwgi?kai ti egine?dn tha exeis megaliteres eythines kai tha exeis pio poli free time!dn perases mathima?kai ti egine tha to ksanadwseis kai tha pareis megalo vathmo!
gia ola yparxei lisi arkei na skeftesai thetika!!!!think positive and look around you!

gynaikeies apories...

loipon giati dn katalavainoun stin elliniki glwssa oi antres???ta pragmata einai ksekathara...dn se filaw giati dn exw ti allo na kanw...se filaw giati thelw na se filisw k giati stin teliki thelw na se ksanafilisw kai afou se agkaliazw ntoigk kapou pio katw thelw na eimai mazi s....
eseis giati prepei na to pernete eite oti theloume kati efimero pou tha mas perasei eite oti theloume sex edw kai twra...
dn mas aresei re aderfe to psito...an mas arese tha to eixes katalavei...mas ksenerwnei...opws kai to na gyrnas tin plati otan koimasai....opws kai to na eisai sinexeia mesa stin glyka...exei kai ayti ta oria tis...
paiksto kai ligo dyskolos na mas exeis stin tsita..etsi gia na spaei i varemara...kane kai kamia EKPLIKSI...toses xiliades idees yparxoun xrisimopoiise ligo ayto sto kefali s ...(to panw panta!)
mas lene poliplokes alla ta kala einai dyskola kai ta dyskola einai gia aytous pou exoun kotsia kai ypomoni agorakia!!!!
kalimera...ayta eixa na dilwsw!

skepseis meta tin 1i mou ekdromi me tin omada

agapito mou blog...koimamai eytyxismena apo xtes stis 8 to vradi...gyrisa apo tin pio yperoxi empeiria tis zwis m....tin 1i mou ekdromi me tin omada m...perpatisame 2misi wres mesa stin vroxi...ta paidia edesan trela metaksi tous tragoudisan porwthikan mageirepsan epaiksan gelasan dimiourgisan...ftiaksame kai kadrakia pou ta diakosmisame gia na valoume oloi mia fwto apo tin ekdromi me olous mas mesa...egw me ton panagiwti synergastikame apsoga..einai poli simantiko telika na eisai pareaki me to epiteleio...giati ayto ws koino metwpo tha fwnazei i tha diaskedazei ta paidia...perasame kai emeis omws kala...dn mas ekane kopo pou eimastan ekei oute gia mia stigmi...dn varethikame katholou...dn tha thelame na eimastan kapou allou...o arxigos dn irthe...dn anevaine to aytokinito t giati xionise..aaaaa nai xionise xioniseeeeee!

oloi xoropidagame apo eytyxia...eipame kai ta kalanta...omws ksereis kati?dn mas eleipse kai poli...aytos exase giati emeis dethikame me ta paidia pio poli....

dn tin afinw me tpt tin omada!!!!!!!

kalimera....

dark mode on....

kai etsi ksafnika ola apo ta irema , isixa kai omorfa perasan sta dyskola sta lypitera kai stin apogoiteysi....
Isws na exeis dikio...giati asxoleisai mazi m?afou pligwnw osous einai konta m...les oti an dn allaksw tha tous xasw olous...dn kserw pws na allaksw....
ekei pou vlepeis kati kai les op tha ftiaksoun ta pragmata pali katrakylas...
to mono pou me swzei se oli tin katastasi einai i diimeri me tin omada m....mono ekei tha ksexastw...tha niwsw oti kati kalo kanw kai dn pligwnw kanenan...
mipws prepei na meinw moni m gia na min pligwnw kanenan?mipws ayto mou aksizei ?
dn aksizw egw na asxoleitai kaneis mazi m...
kapoion na milisw ithela...oloi away sta provlimata tous stin zwi tous...egw panta imoun ekei omws...panta gia ton opoiondipote...oti kai an exei ginei...

ola proxwroun irema....omorfa...
me liga louloudia sto grafeio me enan glyko logo gia kalimera me ena xaroumeno tragoudi...ola fainontai na palevontai...ola fainontai pio omorfa...
merikes fores apla theloume na dyskolevoume tin zwi mas xwris na yparxei logos...mpainoume se skepseis kai dilimata...giati?
plisiazei i prwtoxronia m....ta genethlia m....
xairomai pou exw gyrw m anthrwpous pou me agapane toso poli...
dn tha afisw na tous pligwsei kaneis!

mia eikona

xilies lekseis....

imerologio by sinitheis ypoptoi kai thivaios!

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλια
ν' αφήσεις μιαν ανάσα στη ζωή μου

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει
καπνό και πυρετό στο γυάλινο το κύμα τ' άρωμά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου


Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστή
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει ερωτευμένο το νερό
Και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου
εγώ για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος στου κορμιού σου το βυθό

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχώνη τ' ουρανού κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω
εγώ σαν αλμυρό νερό στους ώμους και στον ακριβό σου το λαιμό
Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί με περιμένει για να μου λιμάρει το σχοινί

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου
που λένε είναι οι κορφές του παραδείσου

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια
δεν υπάρχει αυτή η στεριά μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε
γι' αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου

Και μπροστά από τους κολασμένους περνάω
εγώ σα μια σκιά που σεργιανάει στον Άδη τη δικιά σου μυρωδιά
Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας
αγάπη μου μικρή να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί...

mia kainourgia arxi loipon!!!!nea arxi me tin anavathmisi mou stin omada!nea arxi stin sxoli me kainourgia mathimata kai pio poly diavasma...nea arxi me tin synexisi twn agglikwn gia profieciency...(etsi grafetai?:P) gia ola mia nea arxi!!!!
meta to taksidi stin limno ola arxizoun ksana!!!!!ola diaforetika ananewmena kai omorfa...ola se ena programma!
simera...i prwti sygkentrwsi stin omada.....anypomonw....
einai pragmatika ayto pou thelw!!

kai ola ksafnika allazoun....

kai kapou ekei pou exeis parei apofasi pws pernas kai moni sou kala kai to diaskedazeis flertareis vgaineis pernas kala.....erxetai enas typos i mia typisa kai ola allazoun....

etsi irthes k esi....anw katw me ekanes...

me anevazeis k me rixneis sto lepto....

me stirizeis kai me spas episis...

ayto tha pei geres vaseis...

na me prosexeis giati exw pesei xamila matia m glyka na me antexeis....

paralipsi!!!

sygnwmi sygnwmi iam sorry xilia sygnwmi zitw tapeina sygnwmi....
ta videos tou papakwnstantinou einai mia eygeniki xorigia tou thodwri :P:P:P
enos paidiou me polla talenta trela me ton vasili geitonaki panemorfo theo katapliktiko..opoia thelei to til tou na mou pei :P:P:P(epi plirwmis fysika!)

nea arxi...

eimai etoimi gia mia nea arxi....gemati oreksi kefi kai diathesi!!!!etoimi na niwsw pragmata, na dwsw pragmata, na parw pragmata....pws mporeis na ksexwriseis an kati pou erxetai einai to swsto i to lathos?xazo na to pisteveis...alla mexri kai to zwdio m elege oti fetos tha sinantisw ton erwta tis zwis m...pountos kale?:P

oti einai na erthei as erthei....

afierwmeno...sta lykopoula mou...pou ta matia tous lene panta tin alitheia kai einai pentakathara!!!

rakitzis me makri malli alla deep purple dikos sou gia panta

poly gelio me alkinoo na leei tous xorigous!must!

egw kai esi maziiiiii

1995 to tragoudi sto mad...simera stis kardies mas...

alkinoos theos!!!

an vretheite pote me mia kapws paxouli kopela k tyxainei na tin lene kai oursoula tote tragoudiste tis ayto...

ska-p sto schoolwave...mipws irthe i wra gia nea kinitika stous proskopous?:P

anathema - fragile dreams

ena tragoudi pou mou aresei poly....kai tairiazei me tin psixologia m...

angelica- anathema

Where are you tonight?
Wild flower in starlit heaven
Still enchanted in flight
Obsessions lament to freedom
A timeless word, the meanings changed
But I'm still burning in your flames,
Incessant, lustral mmasquerade,
Unengaged, dilit love didn´t taste the same
And
I still wonder if you ever wonder the same
And I still wonder

to tragoudi mou...

Νεράιδα δίχως παραμύθι

Πασχαλίδης Μιλτιάδης
Μουσική/Στίχοι: Πασχαλίδης Μιλτιάδης






Σε είδα χαμένη να γυρνάς
στους δρόμους και να ψάχνεις για τη λήθη
Τσιγάρο το φεγγάρι να κερνάς
Μικρή νεράιδα δίχως παραμύθι


Κι αν είν’ η αλήθεια μας μισή
Μόνος κι εγώ όπως κι εσύ
Βάλε με στα στήθη σου, να ‘μαι το παραμύθι σου
Βάλε με στα στήθη σου, να ‘μαι το παραμύ-θι σου



Μάγισσες καίνε τα ραβδιά χορεύοντας στη μέση του χειμώνα
Κι εσύ γυρεύεις πρίγκιπες σε τούτο το παράξενο αιώνα

Κι αν είν’ η αλήθεια μας μισή...


Δίνεις παράσταση λοιπόν
Με όλους που ονειρεύτηκες να ζήσεις
Μετράς μες του καθρέφτη το παρών
Σημάδια που δεν πρόλαβες να κρύψεις

Κι ας μείνει η αλήθεια μας μισή
Μόνος κι εγώ όπως κι εσύ
Βάλε με στα στήθη σου να με το παραμύθι σου
Βάλε με στα στήθη σου να με το παραμύθι σου

video

to agapimeno mou poiima!!!!!

H Σονάτα του ΣεληνόφωτοςΓιάννης Ρίτσος

(Ανοιξιάτικο βράδυ. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ' τα δύο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο.Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα Μαύρα έχει εκδώσει δύο-τρειςενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στον Νέο):
Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεταιπου άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ ακούσω. Σώπα. Άφησε με να έρθω μαζί σου λίγο πιο κάτου, ως την μάντρα του τουβλάδικου, ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο, τόσο αδιάφορη κι άυλη τόσο θετική σαν μεταφυσική που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κι η φθορά του. Άφησε με να έρθω μαζί σου.....

Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα, κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε, γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω τον θόρυβο του φουστανιού μου σαν τον θόρυβο δύο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν, κι όταν κλείνεσαι μέσα σ αυτόν τον ήχο του πετάγματος νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου, κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα, μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους, δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις κι ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου, (δεν είναι τούτο η λύπη μου η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κι η καρδιά μου). Άφησε με να έρθω μαζί σου Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησε με να έρθω μαζί σου....

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε, τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό, οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου απ' την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπήςαπ' τα γόνατά της ή όπως πέφτει μιά λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα. Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, - όχι η φωτογραφία που κοιτάς με τόση δυσπιστία λέω για την πολυθρόνα, πολύ αναπαυτική, μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει - μιάν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,πιο στιλβωμένη απ' τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα δίνω στο στιλβωτήριο της γωνίας, ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος λικνισμένο απ' την ίδια του ανάσα, τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δύο σα να μην είχε τίποτα να κλείσει ή να κρατήσει ή ν' ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό.Πάντα μου είχα μανία με τα μαντίλια, όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο, τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο στους αγρούς με το λιόγερμα ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το αντικρινό γιαπί ή να σκουπίζω τα μάτια μου, - διατήρησα καλή την όρασή μου, ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μιά απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια....

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι ν' απασχολώ τα δάχτυλά μου. Και τώρα θυμήθηκα πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δύο ξανθές πλεξούδες - 8, 16, 32, 64, - κρατημένη απ' το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάςόλο φως και ροζ λουλούδια, (συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια κακή συνήθεια) 32, 64, - κι οι δικοί μου στήριζαν μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο.Λοιπόν, σου λεγα για την πολυθρόνα ξεκοιλιασμένη φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο, μα που καιρός και λεφτά και διάθεση τι να πρωτοδιορθώσεις; - έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα τ' άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. Εδώ κάθισαν άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα,όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε, και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ' το χώμα δίχως να ενοχλούνται απ' τη βροχή ή το φεγγάρι. Άφησε με να έρθω μαζί σου...

Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή της μαρμάρινης σκάλας του Αϊ-Νικόλα, ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις κι εγώ θα γυρίσω πίσω έχοντας στ' αριστερό πλευρό μου τη ζέστααπ' το τυχαίο άγγιγμα του σακακιού σου κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα από μικρά συνοικιακά παράθυρα κι αυτή την πάλλευκη άχνα απ' το φεγγάριπου 'ναι σα μια μεγάλη συνοδεία ασημένιων κύκνων και δε φοβάμαι αυτή την έκφραση, γιατί εγώ πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα άλλοτε με το Θεό που μου εμφανίστηκε ντυμένος την αχλύ και την δόξα ενός τέτοιου σεληνόφωτος, και πολλούς νέους, πιο ωραίους κι από σένα ακόμη, του εθυσίασα, έτσι λευκή κι απρόσιτη ν' ατμίζομαι μες στη λευκή μου φλόγα,στη λευκότητα του σεληνόφωτος, πυρπολημένη απ' τ' αδηφάγα μάτια των αντρών κι απ' τη δισταχτικήν έκσταση των εφήβων, πολιορκημένη από εξαίσια, ηλιοκαμένα σώματα, άλκιμα μέλη γυμνασμένα στο κολύμπι, στο κουπί, στο στίβο, στο ποδόσφαιρο (που έκανα πως δεν τα 'βλεπα) - ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς, ό,τι θαυμάζεις, σου φτάνει ο θαυμασμός σου, - θε μου, τι μάτια πάναστρα, κι ανυψωνόμουν σε μιαν αποθέωση αρνημένων άστρων γιατί, έτσι πολιορκημένη απ' έξω κι από μέσα, άλλος δρόμος δε μου 'μενε παρά μονάχαπρος τα πάνω ή προς τα κάτω. - Όχι, δε φτάνει. Άφησε με να έρθω μαζί σου ...

Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με, γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, έμεινα μόνη, ανένδοτη, μόνη και πάναγνη, ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη, γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού, στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μένουνεσα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο πέρα απ' τη ζωή μου και τη ζωή σου, πέρα πολύ. Δε φτάνει. Άφησε με να έρθω μαζί σου. Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια. Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου. Πρέπει πάντα να προσέχεις, να προσέχεις, να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ' το δοκάρι που κρέμασε. Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δε τολμάς να τ' ανοίξεις. Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω.Άφησε με να έρθω μαζί σου.....

Τούτο το σπίτι, παρ όλους τους νεκρούς του,δεν εννοεί να πεθάνει. Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του να ζει απ' τους νεκρούς του να ζει απ' τη βεβαιότητα του θανάτου του και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του σ' ετοιμόρροπα κρεββάτια και ράφια. Άφησε με να έρθω μαζί σου. Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες στην άχνα της βραδιάς, είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλυτη, κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου. Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -η μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, - κι αν κάνεις να κοιτάξεις σ' αυτόν ή τον άλλον καθρέφτη, πίσω απ' την σκόνη και τις ραγισματιές, διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου, το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το κρατήσειςκαθάριο κι αδιαίρετο.Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο σαν κυκλικό ξυράφι πώς να το φέρω στα χείλη μου; όσο κι αν διψώ, - πως να το φέρω; - Βλέπεις; έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε, αυτό με βεβαιώνει ακόμη πως δεν λείπω. Άφησε με να έρθω μαζί σου....

Φορές-φορές, την ώρα που βραδιάζει, έχω την αίσθηση πως έξω απ' τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης με τη γριά βαρειά του αρκούδα με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο και δεν τ' αφή- νουν πιαν να βγουν έξω μ' όλο που πίσω απ' τους τοίχους μαντεύουν το περπάτημα της γριάς αρκούδας κι η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της, μην ξέροντας για πού και γιατί έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια να χορεύει στα πισινά της πόδια δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της να διασκεδάζει τα παιδιά, τους αργόσχολους, τους απαιτητικούς, και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά, παίζοντας έτσι το τελευταίο παιχνίδι της, δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση, την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων, στους κρίκους των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της, την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου έστω κι ενός αργού θανάτου την τελική της ανυπακοή στο θάνατο με τη συνέχεια και τη γνώση της ζωής που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ τη σκλαβιά της. Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι; Κι η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της, χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλη τηςστις πενταροδεκάρες που της ρίχνουνε τα ωραία κι ανυποψίαστα παιδιά (ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα) και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ, ευχαριστώ. Άφησέ με να έρθω μαζί σου....

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα είναι σαν το βυθό της θάλασσας.Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν σα στρογγυλά, μεγάλα μάτια απίθανων ψαριών, τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες, φύκια κι όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα, δεν μπορώ ν' ανέβω πάλι στην επιφάνεια ο δίσκος μου πέφτει απ' τα χέρια άηχος, - σωριάζομαι και βλέπω τις φυσαλίδες απ' την ανάσα μου ν' ανεβαίνουν, ν' ανεβαίνουν και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντές τες κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες, τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς; Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,στο βάθος του πνιγμού, κοράλλια και μαργαριτάριακαι θυσαυρούς ναυαγισμένων πλοίων, απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά μελλούμενα, μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας, κάποιο ξανάσαμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε, μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη, κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια, μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω όχι τα δίνω, μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν πάντως εγώ τα δίνω. Άφησέ με να έρθω μαζί σου....

Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου. Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να 'ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε. Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα; Άσε να σου κουμπώσω το πουκάμισο τι δυνατό το στήθος σου, - τι δυνατό φεγγάρι, - η πολυθρόνα, λέω κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ' το τραπέζι μένει από κάτω μιά τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του, και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμουμην κοιτάξεις μέσα, έχει μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει μην κοιτάξεις, μην κοι- τάχτε, ακούστε με που σας μιλάω θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος ωραίος, ανάλαφρος θα πέσεις, - ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι, ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστιριακές φωνές δεν τις ακούτε; Βαθύ-βαθύ το πέσιμο, βαθύ-βαθύ το ανέβασμα, το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ' ανοιχτά φτερά του, βαθειά-βαθειά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, - τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης,όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα, ανάσα ωκεανού. Ωραίος, ανάλαφρος ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις.Μην κοιτάς εμένα,εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα ο εξαίσιος ίλιγγος.Έτσι κάθε απόβραδο έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες...
Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντιγια καμμιάν ασπιρίνη,άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονοκέφαλό μου ν' ακούω μες στους τοίχους τον κούφιο θόρυβο που κάνουν οι σωλήνες του νερού, ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη, ξεχνιέμαι κ ετοιμάζω δυο ποιος να τον πιει τον άλλον; - αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας απ' το παράθυρο τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου που έρχεται να με πάρειμε τα μαντίλια μου, τα στραβοπατημένα μου παπούτσια, τη μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματα μου, χωρίς καθόλου βαλίτσες τι να τις κάνεις; Άφησέ με να έρθω μαζί σου....

Α, φεύγεις; Καληνύχτα. Όχι, δε θα έρθω. Καληνύχτα. Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπεινα βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι. Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της,την πολιτεία του μεροκάματου, την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της την πολιτεία που μας αντέχει στη ράχη της με τις μικρότητες μας, τις κακίες, τις έχτρες μας, με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας, - ν' ακούσω τα μεγάλα βήματά της πολιτείας, να μην ακούω πια τα βήματα σου μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα...

(Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα έκρυψε το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μια πολύ γνωστή μουσική φράση. Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε χαμηλόφωνα η "Σονάτα του Σεληνόφωτος", μόνο το πρώτο μέρος. Ο νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κι ίσως συμπονετικό χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα απαιλευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αη-Νικόλα, πριν κατέβει τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, - ένα γέλιο δυνατό, ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να είναι το ότι δεν είναι καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και θα πει: "Η παρακμή μιάς εποχής". Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του. Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ το σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνίες του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή, όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; Το ραδιόφωνο συνεχίζει.) ...
* ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ *

periergo sinaisthima....

pws mporoume kati pou mas enthousiazei..tin idia stigmi na mas ksenerwnei?
ekplikseis erxontai kai feygoun xwris na tis prolaveis.....
stasou min feygeis...min feygete....

what dreams may come

yparxoun alithines agapes?kai an nai tote kratane gia panta?kai an ipirxe tosi agapi kai apo tis dio plevres tote giati na min kratisei?
yparxei aksioprepeia ston thanato...otan kapoios to zitaei prepei na ton voithisoume na epitixei ton thanato me aksioprepeia?
pali arxisan oi aporeies...